Zondag 16 januari 2011: Eindelijk weer eens een snoek

Na de gedwongen winterpauze ben ik een paar keer wezen vissen. De eerste keer lag er nog veel ijs en was het zoeken naar vrij water. Uiteindelijk vond ik dat, maar geen enkel teken van snoek.

Zondag 9 januari 2011 arriveer ik op mijn stek, die inmiddels ijsvrij is, waar twee andere vissers met de plug aan het snoeken zijn. Beiden blijken een snoek te hebben gevangen: niet zo lang, maar wel dik.

Ik ga zelf met de FP 5 grammer aan de gang, maar na twee uur vruchteloos werpen ga ik weer naar huis. Het water was behoorlijk troebel en ik denk dat mijn kleine spinnertje niet genoeg opvalt in het water.
Volgende keer maar weer met de plug, mogelijk valt die meer op.

Zondagmiddag 16 januari ga ik met de FP baitcaster en plug op stap. Het is tamelijk zonnig en gewoon warm: een graad of 12. Niks herinnert meer aan de siberische decembermaand. Persoonlijk hou ik wel van streng winterweer, maar het nadeel van ijs is dat je niet kunt vissen. Het vervelendste vind ik het weer tussen vorst en dooi in: je kunt niet het ijs op, maar ook niet vissen omdat er nog ijs ligt.

Vlak voor kerst heb ik nog een foto gemaakt van een lekkende regenpijp hier in de buurt, waaronder een plant stond:

Dit is nu verleden tijd en ik tuig mijn baitcaster op en doe een tweedelige rapala aan de lijn.

Na ongeveer een half uur krijg ik een aanslag, maar ik sla mis. Snel gooi ik weer een paar keer in, maar geen reactie meer van de snoek. Ongeveer een kwartier later, krijg ik weer een aanval op mijn plug en ditmaal hangt ie: een snoekje van ongeveer 50 cm die wel een stuk van de onderkant van zijn staart mist. Mogelijk door een grotere snoek of een aalscholver.

Dit was hem:

Na onthaken, foto maken en terugzetten vis ik verder. Ik ben echter, nog een beetje nagenietend van mijn eerste snoekje van 2011, niet zo geconcentreerd en daarom mis ik na een worp of drie een flinke aanslag op mijn plug: als ik sla voel ik hem even, maar hij is snel los. Op de plek waar de snoek aanviel deint een flinke kolk uit. Dit was duidelijk een grotere snoek. Snel gooi ik nog een paar keer op dezelfde plek, maar de snoek laat zich niet meer zien.

Na een minuut of tien mis ik nog een keer een snoek: ik had de plug tot vlak voor mijn voeten binnen gehaald en haal hem uit het water en maak een nieuwe worp en kijk daarbij achter me of ik vrij kan werpen. Als ik weer naar het water voor me kijk zie ik een grote kolk uitdeinen op de plek waar ik net mijn plug uit het water had gehaald. Blijkbaar had een snoek de plug willen pakken net toen ik hem uit het water haalde om opnieuw in te werpen. Ik gooi nog talloze keren op diezelfde plek, maar de snoek laat zich niet meer zien.

Ik probeer nog in een ander water, maar dat levert verder niets op.

Ik geniet van het bijna lente achtige weer en de vele vogels in de polder. Om een uur of vier stop ik en fiets naar huis, toch wel tevreden met mijn ene snoekje en de drie gemiste kansen.

Afgelopen maand oktober

Sinds mijn vorige post van vrijdag 1 oktober heb ik drie weekeinden gevist en één weekeinde door slecht weer niet. Van die drie weekeinden die ik wel heb gevist, heb ik er twee niets gevangen. Het laatste weekeinde heb ik twee snoekjes gevangen met de FP baitcaster met Abu Revo Premier met plug:

Van de snoeken zelf heb ik geen foto omdat ik behoorlijk veel moeite had de twee dreggen van de plug uit de snoekbekken te krijgen. Ik had geen tijd meer om van de snoeken foto's te maken.
Ik heb daarom later ook de buikdreg van de Spro plug verwijderd zoals op de foto te zien is.


De volgende dag heb ik met de FP 5 grams grafiet nog een snoekje van ongeveer 50 cm gevangen:

Zaterdag 6 november ben ik weer met de FP baitcaster er op uit geweest. Op mijn vertrouwde stek toonde slechts één snoekje even belangstelling voor de plug, maar hij greep niet echt toe.


Ik ben daarom naar een ander water gegaan en daar had ik succes met een tweedelige Rapala plug in fel oranje kleur met buik- en staartdreg: een snoek van ongeveer 70 cm was het. Toen ik hem in het net had gedirigeerd werd hij plotseling weer wild en bleef de plug in het net hangen en was de snoek los.


Dat is toch wel een getob met een plug met twee dreggen en een landingsnet. Volgende keer maar proberen de snoek met de hand te landen.


Zondag 7 november nog op pad geweest met de FP grafiet 5 gram op voor mij onbekend water. Geen enkel teken van snoek of baars gezien.

Vrije vrijdagmiddag: ultralicht spinnen

Vandaag, vrijdag 1 oktober, is het zo mooi weer dat ik besluit een vrije middag te nemen. Ik besluit een middagje te gaan spinnen met mijn FP 5 grams grafiet spinhengel. Dit was de uitrusting:

Als ik op bij mijn favoriete water arriveer, blijkt het riet nog steeds niet gemaaid te zijn. Hierdoor kan ik de waterkant op slechts een enkele plek bereiken. Ik besluit toch de enkele bevisbare plekjes te benutten. Na een kwartiertje werpen krijg ik een aanslag op het spinnertje. Ik sla en de snoek hangt. De snoek is redelijk fel en gaat diverse keren door de slip. Als de snoek bij de kant is probeer ik een foto te maken: hengel in de rechterhand, fototoestel in de linkerhand. Dat is wel tobben:

Na meting blijkt de snoek 65 cm te zijn:

Een closeup van de snoek:

Ik vis nog een paar uur door, maar vang verder niets. Dat geeft niets, want het is prachtig weer en ik zie een torenvlak vliegen die wordt opgejaagd door een kauwtje.

Middagje ultralicht spinnen

Vandaag, zondag 26 september, weer eens op pad geweest met mijn FP 5 grams grafiet spinhengel. Gisteren, zaterdag, ging het wegens de regen niet door. Ik gebruik vanmiddag voor het eerst mijn nieuwe molentje: de Shimano Symetre 750 met 14/00 nylon(1,2 kg trekkracht).
‘s-Morgens wijst de thermometer om 12:00 uur nauwelijks 10 graden aan: het lijkt wel een milde januari dag. De wind is zwak uit het noorden. Gelukkig is het wel droog. Wanneer ik op mijn  stek arriveer blijkt het riet nog niet gemaaid te zijn en daardoor is de waterkant nauwelijks bereikbaar. De paar plekken die wel bereikbaar zijn heb ik snel afgevist en leveren niks op. Ik besluit snel verderop in hetzelfde water te gaan en hier is de waterkant wel bereikbaar. Al snel krijg ik een aanslag en de snoek gaat een aantal keren flink door de slip. Na een paar minuten kan ik hem landen en ook in het net stribbelt de snoek nog flink tegen. Ik ben mijn meetlint vergeten, maar ik schat hem op een ongeveer 70 cm. De snoek blijkt zichzelf onthaakt te hebben in het net, dus ik kan hem, na het maken van een foto, zo terugzetten. Dit was hem:


De slip van mijn nieuwe Symetre 750 blijkt overigens zeer goed te werken: hij kent geen schrik en is zeer precies instelbaar. Een aanwinst.
Een kwartier later vang ik nog een minisnoekje: dit snoekje grijpt vlak voor mijn voeten het spinnertje. Dit was hem:


Even later ga ik op de fiets nog wat andere wateren af, maar vang verder niets.

Zaterdag 4 september 2010: harder gevangen van 50 cm

Vandaag voor het eerst na de vakantie weer gevist op harder. Om ongeveer kwart voor één 's-middags arriveer ik bij mijn stek aan de Nieuwe Waterweg bij Vlaardingen. De wind is oost en matig en het is half bewolkt bij een graad of 19. Als ik begin is het net hoog water geweest. Ik voer wat geweekt wit brood en vis met een broodvlok. Het brood wordt direct aangevallen door jonge visjes, waarschijnlijk kleine windes. Er gaat anderhalf uur voorbij zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt. Dan zie ik een paar flinke kolken rond mij voerstek, maar in eerste instantie krijg ik nog geen beet. Na een minuut of tien gaat de dobber schuin weg en sla ik aan: de vis komt in eerste instantie direct naar de oppervlakte en ik zie meteen dat het een harder is. Zoals gebruikelijk wordt de harder na eerst rustig te zijn geweest steeds wilder en hij maakt een paar flinke runs. Ik zet de slip van mijn reel iets zwaarder en na een minuut of 2 a 3 kan ik de harder in het schepnet leiden. Na meting blijkt ie 50 cm te zijn. Na een paar foto’s genomen te hebben zet ik de harder weer terug. Dit was hem:

In close up:

Meestal zijn door de dril eventuele andere harders van de stek verjaagd en ik loop de waterkant even langs om te zien of er verderop misschien harders zitten. Dat blijkt niet het geval te zijn en ik blijf daarom maar op mijn oude stek zitten. Ik vang nog een winde, maar harders zijn er niet meer.Om ongeveer half vier stop ik en pak mijn hengelspullen in. Ik ben toch tevreden met mijn ene harder.

Harder gevangen van 57 cm

Donderdag 5 augustus gevist in de Nieuwe Waterweg bij Vlaardingen. Er stond veel wind en het was hoog water daarom is de stek bij Maassluis te moeilijk te bevissen.

Om ongeveer 13:00 uur begin ik met vissen. Er is niet veel leven in het water te zien. Na een paar uur zie ik vlak voor me een polsdikke paling van zeker 90 cm op de kant aanspoelen. In eerste instantie denk ik dat ie dood is, maar nadat hij droog gevallen is op de kant, draait hij toch terug het water in en zie ik hem niet meer terug.

Omstreeks 4 uur krijg ik voor het eerst beet en sla aan: harder! De harder zwemt met een lange run weg en met moeite krijg ik hem dichterbij. Hij maakt nog een aantal behoorlijk lange runs(langer dan de harder van 65 cm die ik maandag had) en na ongeveer 3 minuten kan ik hem scheppen. Na meting blijkt hij 57 cm te zijn. Dit was hem:

Na het onthaken zet ik hem terug. Ik vis nog een half uur maar krijg geen beet meer. De eerste en enige aanbeet van vanmiddag leverde een harder op!

Harder gevangen van 65 cm

Maandag 2 augustus. Na een aantal dagen tevergeefs te hebben gevist op harder in Nieuwe Waterweg ter hoogte van Vlaardingen, probeer ik het nu in dezelfde Nieuwe Waterweg ter hoogte van Maassluis. Dat betekent ongeveer drie kwartier fietsen. De zwakke wind is westelijk en het is half tot zwaar bewolkt en een graad of 20. Wanneer ik om twee uur ‘s-middags op mijn stek arriveer is het bijna laag water. Dit was de stek, gezien richting Hoek van Holland(ik zit ongeveer 12 km van Hoek van Holland vandaan):

Snel de hengel opgetuigd en een aantal boterhammen weken in water zodat ik daar mee kan voeren. Na ongeveer een half uur gaat mijn dobber ineens snel onder, maar als ik sla is er niets. Snel opnieuw inwerpen en opnieuw schiet de dobber onder en sla ik weer mis. Ik vermoed kleine windes. Dan weer ingegooid en opnieuw gaat de dobber vrij snel onder en sla ik aan, hangen: meteen komt  de vis naar de oppervlakte en het blijkt toch een harder te zijn en zeker geen kleintje! De harder maakt geen lange runs, maar geholpen door de ebstroom en enkele grote container zeeschepen die een sterke stroming veroorzaken duurt de dril een minuut of 4. Mijn FP brasemhengel van 370 cm staat al die tijd als een hoepel gebogen. Een voorbijganger biedt aan de vis te scheppen, maar dat doe ik liever zelf. Het is bovendien niet ongevaarlijk op de gladde stenen waar ik zit, je kunt een behoorlijke smak maken.

Uiteindelijk zit ie in het net, hoewel die daar eigenlijk maar voor de helft in past. Na meting blijkt ie 65 cm te zijn, mijn grootste harder tot nu toe dit jaar. Na wat foto’s gaat ie weer terug. Dit was hem:

In closeup:

Ik vis nog een paar uur door en vang nog een paar krabben en drie windes.

Ook krijg ik nog een ongewenste douche als de golven van een groot zeeschip tegen de rotsen beukt. Ik ben voor de helft nat. Dit zijn toch wel andere omstandigheden dan een rustige poldersloot, maar dat maakt het alleen maar spannender en uitdagender.

Om half vijf pak ik in en fiets voldaan naar huis.